ป้ายกำกับ: จงรักภักดี

10 กุมภาพันธ์ 2556 …ผมได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ควบคุมการปฏิบัติในการถวายความปลอดภัย การเสด็จพระราชดำเนินของพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์หนึ่ง ที่ห้างใหญ่ย่านบางกะปิ เขตความรับผิดชอบของสถานีตำรวจนครบาลแห่งหนึ่ง…(ก็ทำไมไม่บอกรายละเอียดซะเลยหล่ะ ว่าห้างอะไร สน.อะไร…แหะ แหะ …เกรงว่าจะกระทบกระเทือนถึงไมตรีจิตอันดีนะฮ้าฟ…) เวลาที่พระองค์ท่านจะเสด็จมาถึงก็ประมาณเวลา 17.00 น. ซึ่งตามหลักการแล้วเราต้องมีการจัดตั้งกองอำนวยการร่วมถวายความปลอดภัย (กอ.ถปภ.) เพื่อเป็นศูนย์กลางการทำงานร่วมกันของทุกหน่วยงาน ก่อนกำหนดอย่างน้อย 2-3 ชั่วโมง เพื่อซักซ้อมการปฏิบัติตามแผน และกำหนดภารกิจแก่ผู้ปฏิบัติเพื่อให้เกิดความชัดเจน

ผมกะว่าจะทอดเวลาไปช้ากว่ากำหนดซัก 15 นาที ด้วยเกรงว่า การเสด็จในวันนี้เป็นการเสด็จในงานที่มีภาคประชาชน นักเรียนนักศีกษามาร่วมงานกันเป็นจำนวนมาก การจัดการของสน.อาจจะยังไม่เรียบร้อยตรงตามเวลา ด้วยว่าต้องดูความเรียบร้อยปลอดภัยของบริเวณงานซะก่อน

แต่อนิจจา…พลันที่ผมมาถึงพื้นที่ที่ต้องตั้งกองอำนวยการร่วม ผมก็เห็นนายตำรวจระดับสารวัตร ยืนแต่งเครื่องแบบเด่นเป็นสง่า ท่ามกลางความว่างเปล่าของกองอำนวยการ สอบถามก็ยังทำหน้างง ๆ แถมทำตัวเป็นนักรักบี้…นั่นคือโยนความรับผิดชอบให้เป็นเรื่องของห้าง เป็นเรื่องของคนอื่นไป โดยที่ตัวเองนั่นแหละ ที่ตามแผนกำหนดให้เป็นคนจัดการเรื่องที่ว่านี้ทั้งหมด

การเอาใจใส่ การทำงานแบบทุ่มเท เพื่อถวายความปลอดภัย ถวายพระเกียรติ ความจริงแล้ว เป็นภารกิจประการที่ 1 ของตำรวจ สำคัญยิ่งกว่าภารกิจอย่างอื่นด้วยซ้ำ แต่วันนี้ ความจงรักภักดีดังกล่าว ผมดูแล้วมันเป็นเหมือนกับกลอนพาไป มันเป็นเหมือนกับป้ายโฆษณาประชาสัมพันธ์ให้ “พวกเรา” ดูดี…เราจัดกิจกรรม จัดอีเวนท์ใหญ่ ๆ ประมาณว่า “เทิดไท้” กันเกลื่อนบ้านเต็มเมืองไปหมด เราต่างขึ้นคัทเอาท์ เพื่อแสดงความจงรักภักดีอย่างสุดขั้วหัวใจ เราต่างร่วมกันจุดเทียนร้องเพลงกันอย่างขมักเขม้น…..ฯลฯ แต่เอาเข้าจริง ๆ แล้ว เราทำอย่างที่ปากพวกเราพร่่ำบ่น “จริงหรือเปล่า”

ผมไม่อยากโทษผู้ปฏิบัติระดับสน. ที่ “มากล้น” ภารกิจถูกทุ่มลงใส่หัว จนแยกแยะไม่ถูกแล้วว่าอะไรก่อนอะไรหลัง หากจะโทษ…ผมเองคงมีส่วนต่อความผิดนี้ด้วย ไม่มากก็น้อย ในฐานะเป็นผู้บังคับบัญชา ไม่ดูแลเอาใจใส่ ตามคติพจน์ของพี่อู๋ ท่านผบ.ตร.พล.ต.อ.อดุลย์ แสงสิงแก้ว ที่ว่าไม่มีลูกน้องไพร่พลเลว มีแต่ผู้บังคับบัญชาเท่านั้น ที่ไม่ดูแลเอาใจใส่ อบรม สั่งสอนให้ผู้ใต้บังคับบัญชาได้ทำหน้าที่อย่างถูกต้องสมบูรณ์

ประสบการณ์วันนี้ ทำให้ผมคิดได้ว่า ผมคงไม่อาจวางใจให้กับภารกิจนี้โดยที่ไม่ลงไปดุ ไม่ลงไปกวดขันด้วยตัวเอง อีกต่อไปแล้ว จะหาว่าผมเป็นพวก “ตู้” จะหาว่าผม กลัวเกินกว่าเหตุ จะหาว่าผมเป็นพวกไม่ไว้วางใจลูกน้อง ก็เอาเหอะครับ ข้อหานี้ คงมีให้กับผมได้ทุกวันอยู่แล้ว….แต่จะหาว่าผมทำหน้าที่แบบไม่สมบูรณ์แบบ ทำหน้าที่แบบ “ไม่จงรักภักดี”…ผมอายหว่ะ….!

ก่อนจบวันนี้ ฝากเพลงดี ๆ ไว้เตือนใจพี่น้องตำรวจของผม ให้พิจารณาถึงเนื้อหาสาระ พร้อมกับยกมาใส่เกล้าไว้เป็นเครื่อง “ดำรงชีพ” ด้วยซักเพลงนะครับ เพลงนี้่เป็นบทพระราชนิพนธ์ทำนองของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวครับ ประพันธ์คำร้องโดยท่านผู้หญิงมณีรัตน์ บุญนาค หวังว่าพวกเราคงรู้จักกันดี แต่อยากให้พิจารณาเนื้อหาให้ละเอียดซักหน่อย…แล้วท่านจะค้นพบอะไรบางอย่างที่มาเติมเต็มอุดมการณ์ในวิชาชีพ “ผู้พิทักษ์สันติราษฏร์” ครับ

29 มกราคม 2556 ผมได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ รองผอ.กองอำนวยการร่วมถวายความปลอดภัย การเสด็จพระราชดำเนินของสมเด็จพระเทพรัตน ฯ ในการพระราชทานปริญญา ฯ ณ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ซึ่งเป็นภารกิจประจำของตำรวจในพื้นที่ ที่จะต้องมาทำหน้าที่ถวายความปลอดภัย

แต่สำหรับปีนี้ กองบังคับการตำรวจนครบาล 4 (บก.น.4) ปรับวิธีปฏิบัติใหม่ เพื่อให้งานถวายความจงรักภักดี เป็นไปแบบ “มืออาชีพ” และเข้าตามหลักนิยมในเรื่อง “ถวายความปลอดภัย และถวายพระเกียรติ” อย่างแท้จริง

แล้วการทำงานของ “พวกเรา” ตำรวจในสังกัด บก.น.4 รวมทั้งหน่วยปฏิบัติข้างเคียง หน่วยร่วมปฏิบัติ หน่วยขึ้นยุทธการการปฏิบัติ ก็เป็นไปด้วยความเรียบร้อย โดยการนั่งบัญชาการของท่านผู้การนครบาล 4 พล.ต.ต.นัยวัฒน์ ผะเดิมชิต ด้วยตัวเอง การจัดตั้ง กองอำนวยการร่วม ซึ่งจัดทำในระบบศูนย์ปฏิบัติการ (ศปก.) ตามหลักนิยมของท่านผบ.อู๋ พล.ต.อ.อดุลย์ แสงสิงแก้ว …ซึ่งผมยังไงก็คงต้องขอยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ว่าการทำงานของตำรวจยุคใหม่ ยุคที่ข้อมูลข่าวสาร และการประสานงานจะต้องเที่ยงตรงชัดเจน การจัดตั้งศปก.ถือเป็น “หัวใจ” สำคัญที่สุด…ที่พูดนี่ไม่ได้โหนกระแส หรือว่าต้องการประจบประแจงท่านผบ.อู๋ แต่อย่างใด เพราะมั่นใจว่าท่านคงไม่มีโอกาสมาอ่านความคิดของคนตัวน้อย ๆ อย่างกระผมเป็นแน่

แต่แล้ว สิ่งที่มาสะกิดใจผม รวมทั้งผู้บังคับบัญชาหลาย ๆ คน ก็คือการที่ตำรวจผู้ปฏิบัติยังขาดความเข้าใจใน “ปรัชญาการทำงานถวายความปลอดภัย” ที่ว่าด้วยเรื่องการถวายความปลอดภัย และถวายพระเกียรติ…แน่นอนครับ ว่าหลักคิดในเรื่องถวายความปลอดภัยของตำรวจ ไม่น่าห่วงเท่าไหร่ เพราะมันเป็นเหมือน DNA ของพวกเราไปแล้ว แต่ความละเอียดอ่อนในเรื่องการถวายพระเกียรตินี่ซิครับ เป็นเรื่องที่ต้องคิด

เจ้าหน้าที่จราจร เจ้าหน้าที่สายตรวจ ที่ยืนปฏิบัติหน้าที่ตามเส้นทางเสด็จ ยังคงใช้คำพูดและการปฏิบัติอย่าง “เกรี้ยวกราด” กับประชาชนเดินเท้า ประชนที่ใช้เส้นทางที่เค้าไม่รู้เรื่องด้วยว่าในเส้นทางกำลังเกิดเหตุการณ์อะไร การ….ซึ่งสิ่งนี้แหละครับ เป็นสิ่งที่พวกเราคงต้องมาปรับทัศนคติ และปรับวิธีการปฏิบัติ  ที่สำคัญ พวกเรา …ซึ่งหมายถึงคนเป็นผู้บังคับบัญชา ต้องคอยตอกย้ำ และชี้ให้เห็นว่า สิ่งนี้ “ความเกรี้ยวกราด” น่าจะเป็นปัจจัยสำคัญอีกประการของการ “ทำร้าย” สถาบัน โดยที่เราไม่รู้ตัว โดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ

เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อนครับ เป็นเรื่องที่ผู้ปฏิบัติ ไม่ว่าจะเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหาร หรือหน่วยงานอื่น ๆ ต้องให้ความรู้ ต้องใช้ความละเอียดอ่อนกันพอสมควร และเป็นประเด็นนโยบายข้อแรกๆ ของทุกหน่วยงาน ที่จนถึงวันนี้ ความใส่ใจที่จะทำเรื่องนี้กันอย่างเป็นรูปธรรม ก็ยังมีให้เห็น “น้อยเสียเหลือเกิน” ครับ…ผมไม่อยากให้เรื่องที่เรากำลังมองข้ามนี้เป็นปัจจัยแฝงอีกประการหนึ่งในการ “ทำลายสถาบัน” …เราต่างพร่ำบ่น เราต่างสัญญา สาบานตน ว่าจะปกป้องดูแลสถาบันพระมหากษัตริย์ อันเป็นสถาบันที่เป็นเสมือน “จิตวิญญาณ” ของบ้านเมืองของเรา ผมขอวิงวอน ขอเชิญชวนหล่ะครับ พี่น้องตำรวจของผม อย่าได้ใช้ความเคร่งครัดต่อหน้าที่โดยใช้กริยาวาจาที่ “เกรี้่ยวกราด” ต่อประชาชนเลยนะครับ เพราะสิ่งนี้แหละครับ มันเป็นสิ่งที่พวกเรากำลังร่วมกัน “ทำลายสถาบัน” อันเป็นที่รักของพวกเราครับ